CHAPTER 5 : Ang Sining ng Pagpaparaya

 

CHAPTER 5

Ang Sining ng Pagpaparaya

"Hindi lahat ng problema sa pamilya kailangang ayusin agad. Minsan, mas mabuting magparaya, umintindi, at huwag magtanim ng sama ng loob."

Pagpasok ng taong 2005, habang patuloy ang tahimik na pag-iipon ni Joie at ang halos araw-araw na paglalakad niya pauwi kasama ang kanyang BFF na si Mae, may isang bagay sa bahay na hindi pa rin nagbabago.

Ang relasyon niya kay Kuya Mike.

Sa tatlong magkakapatid, silang dalawa ang marahil pinakalamig ang samahan.

Hindi naman palaging nag-aaway.

Pero madalas, maikli ang sagot ni Kuya Mike sa kanya. Minsan, kahit simpleng bagay lang, napapansin ni Joie na mabilis itong mainis.

Sa edad na dalawampu ngayong 2005, nasa second semester pa rin si Kuya Mike ng third year sa Criminology.

Dapat sana ay malapit na siyang makatapos.

Pero dahil sa hirap ng buhay, hindi naging madali ang pag-aaral niya.

At bilang panganay, alam ni Joie na hindi rin madaling dalhin ang pressure na kailangan mong makatulong sa pamilya habang ikaw mismo ay nag-aaral pa.

Minsan, lumalabas ang init ng ulo nito sa maliliit na bagay.

Sa paghuhugas ng plato.

Sa simpleng usapan sa hapag-kainan.

Sa mga pagkakataong hindi naman talaga dapat pinag-aawayan.

Noong bata pa si Joie sa lumang timeline, madalas niyang ikasama ng loob iyon.

Bakit ang sungit niya sa akin?

Ano bang ginawa ko?

Dati, iyon lang ang nakikita niya.

Pero ngayon, iba na ang pananaw niya.

May isip na siya ng isang 34-year-old na nakaranas na rin ng maraming problema sa buhay.

Kaya isang gabi, habang tahimik siyang nakahiga sa kanyang kama, naisip niya:

Baka hindi naman talaga ako ang problema.

Baka may sarili rin siyang pinagdadaanan.

Baka napepressure siya dahil panganay siya.

Napabuntong-hininga si Joie.

Hindi ko kailangang makipagsagutan sa kanya.

Hindi ko rin kailangang pilitin siyang maging close sa akin.

Ang mahalaga, hindi ako magtatanim ng galit.

Kaya iyon ang pinili niyang gawin.

Magparaya.

Hindi niya sinagot ang bawat masasakit na salita.

Hindi niya pinalaki ang maliliit na tampuhan.

At kapag mainit ang ulo ni Kuya Mike, mas pinipili niyang umiwas muna kaysa makipagtalo.

Hindi dahil mahina siya.

Kundi dahil ayaw niyang sayangin ang pagkakataong ibinigay sa kanya.

Sa isip niya, marami pa siyang gustong gawin.

Marami pa siyang gustong ayusin.

At ayaw niyang ang galit ang maging dahilan para maulit ang mga pagkakamali ng dati niyang buhay.

Sa halip, mas ibinuhos niya ang oras at pagmamahal niya kina Mama Gee, Daddy Anthony, at Junior.

Kay Mama Gee, na walang sawang nag-aalaga sa kanilang magkakapatid.

Kay Daddy Anthony, na patuloy na bumibiyahe gamit ang hiram na Elf truck kahit hindi na ganoon kalakas ang kanyang katawan.

At kay Junior, na madalas niyang tinutulungan sa pag-aaral.

Minsan, kapag gumagawa ng assignment ang bunso nilang kapatid, katabi niya itong umuupo.

"Ate Joie, paano 'to?"

"Tingnan natin. Anong part ang hindi mo gets?"

At unti-unti niya itong tinuturuan.

Simple lang.

Pero para kay Joie, mahalaga ang bawat sandaling iyon.

Dahil alam niyang darating ang araw na lalaki rin si Junior.

At gusto niyang maalala nito ang isang ate na laging nandiyan para sa kanya.

---

Tuwing gabi, kapag tulog na ang lahat, saka naman nagsisimula ang isa pang bahagi ng buhay ni Joie.

Ang kanyang mga lihim na plano.

Sa ilalim ng liwanag ng maliit na lampara, inilalabas niya ang kanyang notebook at isinusulat ang lahat ng gusto niyang mangyari sa hinaharap.

Hindi lang tungkol sa ipon.

Mayroon siyang listahan ng mga pangarap.

Una:

Ang Elf Truck ni Daddy.

Gusto niyang malaman kung anong model ang pinakamaganda para sa trabaho ng kanyang ama.

Magkano.

Kailan niya kayang bilhin.

At paano niya iyon maibibigay kay Daddy nang hindi nito agad malalaman kung saan nanggaling.

Pangalawa:

Ang Video Content Plan.

May mga ideya na siyang nakasulat.

Mga simpleng video tungkol sa buhay sa Baguio.

Mga kuwento tungkol sa kanilang pamilya.

Mga simpleng tips.

Mga bagay na maaaring maging interesting sa mga tao kapag dumating na ang panahon ng online video.

Hindi niya kailangan ng malaking production.

Hindi niya kailangan ng mamahaling equipment.

Kailangan lang niyang mauna.

At higit sa lahat, kailangan niyang maging consistent.

Kinuha ni Joie ang kanyang bolpen at binuksan ang diary.

FEBRUARY 18, 2005

Twenty years old na si Kuya Mike ngayong taon.

Sa ganitong edad, alam kong hindi madaling pakiramdam na nasa second semester ka pa rin ng third year habang iniisip mong dapat nakakatulong ka na sa pamilya.

Siguro kaya minsan mainitin ang ulo niya.

Hindi ko na siya pagbubuntungan ng sama ng loob.

Hindi ko rin pipilitin na maging close kami.

I'll just understand him.

Mas pipiliin kong magparaya kaysa makipag-away.

Tutal, marami pa akong kailangang gawin.

Gusto kong maalagaan sina Mama, Daddy at Junior.

Tuloy-tuloy pa rin ang ipon ko.

Sinusulat ko na rin ang mga plano ko para sa Elf truck ni Daddy at sa magiging content channel ko kapag dumating na ang tamang panahon.

Hindi ko alam kung magiging successful lahat ng ito.

Pero susubukan ko.

For my family.

Napangiti si Joie habang tinitingnan ang mga salitang isinulat niya.

Malamig man ang relasyon nila ni Kuya Mike, hindi niya iyon hahayaang maging dahilan para mawalan siya ng pagmamahal sa kanyang pamilya.

Hindi niya kailangang baguhin ang lahat nang sabay-sabay.

Hindi niya kailangang ayusin ang bawat problema.

Sa ngayon, sapat nang maging mabuting anak.

Maging mabuting kapatid.

At ipagpatuloy ang kanyang mga pangarap.

Isinara niya ang notebook at maingat na ibinalik iyon sa ilalim ng kanyang kama.

Bago siya humiga, saglit siyang napatingin sa maliit na metal na alkansya sa tabi nito.

Clink.

May isa na namang baryang nadagdag.

Napangiti siya.

Maliit na halaga.

Maliit na hakbang.

Pero bahagi iyon ng bagong buhay na pinili niyang buuin.

At habang patuloy siyang nagsusulat sa bawat pahina, unti-unti rin niyang natututunan ang isang mahalagang bagay:

Hindi lahat ng laban ay kailangang ipanalo.

May mga laban na mas mabuting bitawan.

At may mga taong mas mabuting intindihin kaysa kalabanin.