Book 1: Ang Pangalawang Pahina

 

CHAPTER 1

Yakap sa Malamig na Kahapon

"Lord, bakit ganito? Ginawa ko naman ang lahat… pero bakit parang pira-piraso at walang saysay ang buhay ko?"

Taong 2026 sa Bulacan.

Araw-araw, pare-pareho ang takbo ng buhay ni Joie.

Isa siyang permanenteng guro sa isang pampublikong paaralan—isang pangarap na pinaghirapan niyang makamit noong 2024.

Pero sa kabila ng stability na meron siya sa trabaho, pakiramdam niya, parang huli na ang lahat.

Nang lumingon siya sa paligid, wala na ang pamilyang minsan niyang pinangarap na mabuo at manatiling magkakasama.

Watak-watak na sila.

Si Kuya Mike at ang bunsong si Junior ay matagal nang naninirahan sa Tarlac, malayo sa kanila. Si Mama Gee naman ay naiwan sa Baguio at namumuhay nang mag-isa.

At si Joie?

Nakatira siya sa San Jose del Monte, sa bahay na pag-aari ng lalaking siyam na taon na niyang kinakasama.

Live-in lang.

Walang kasal. Walang anak. At higit sa lahat, walang kasiguraduhan.

Paulit-ulit siyang pinaparamdam ng relasyong iyon na hindi siya sapat para piliin at pakasalan.

At araw-araw siyang gumigising sa ilalim ng bubong na hindi niya kailanman matatawag na sarili niyang tahanan.

Pero ang pinakamasakit sa lahat?

Ang pagkawala ng kanyang ama.

Pumanaw si Daddy Anthony noong Enero 2021, sa gitna ng matinding pandemya.

Hanggang sa huling hininga nito, hindi man lang niya naranasang magkaroon ng sariling elf truck.

Buong buhay nitong pinagkakakitaan ang pagmamaneho ng lumang elf truck na hiram at inuupahan lamang niya. Araw-araw siyang bumibiyahe para kumita at may maiuwi sa kanilang pamilya.

At sa kabila ng lahat ng paghihirap, pumanaw siyang may iniwang pangarap na hindi niya kailanman natupad—ang magkaroon ng sariling sasakyan.

Naging permanenteng guro nga si Joie noong 2024.

Naabot niya ang isa sa pinakamalaking pangarap niya.

Pero wala na ang taong pinakagusto niyang makasama sa pagdiriwang ng tagumpay na iyon.

At mas masakit pa, habang tinutupad niya ang kanyang pangarap, nakatali naman siya sa maling lalaki sa isang bahay na hindi naman sa kanya.

Iyon ang huling mga alaala niyang dala bago siya tuluyang nakatulog—isang pusong pagod, gutom sa tunay na pagmamahal, at puno ng mga sana.

"Malamig… bakit ang lamig?"

Iyon ang unang bagay na naramdaman niya nang imulat niya ang kanyang mga mata.

Awtomatiko niyang hinila ang kumot hanggang balikat.

Napakapinong tela nito. Napakalambot.

Maroon.

Paborito niyang kulay.

At bigla niyang nakilala ang kumot.

Ito ang kumot na padala sa kanya ni Daddy Anthony mula Saudi Arabia noong nagtatrabaho pa ito roon bilang OFW.

May amoy Downy.

May amoy ng tahanan.

Napakunot-noo siya.

Hindi ito ang kwarto ko sa San Jose del Monte.

Dahan-dahan niyang iminulat nang husto ang kanyang mga mata at pinagmasdan ang paligid.

At halos mapatid ang hininga niya.

Wala na ang kwarto niya sa San Jose del Monte.

Sa halip, ang nakikita niya ay ang lumang kuwartong matagal na niyang hindi nakita.

Mga lumang litrato ng kanilang pamilya noong maliliit pa sila ang nakasabit sa sementadong dingding. Sa tabi nito ay isang lumang kalendaryo na may litrato ng isang sari-sari store.

Ang higaan ay gawa sa lumang kahoy.

Ang bombilya sa kisame ay kumukurap-kurap bago tuluyang lumiwanag.

At sa maliit na bintanang may kalawang na bakal, malinaw niyang nakikita ang makapal na hamog at matatangkad na pine trees sa labas.

"Nasaan ako? Bakit… bakit parang lumang kuwarto namin 'to sa Baguio?"

Mabilis siyang bumangon.

Hinawakan niya ang kanyang mga braso at binti.

Parang ang gaan ng katawan niya.

Walang sakit. Walang pagod.

Tumingin siya sa maliit na salamin sa ibabaw ng mesa.

At halos mapatili siya.

Napahawak siya sa magkabilang pisngi.

Pino at makinis ang kanyang balat.

Walang fine lines sa ilalim ng mga mata. Walang bakas ng pagod na dala ng mga taon.

At higit sa lahat…

Mukha siyang labintatlong taong gulang.

Mabilis siyang napatingin sa kalendaryong nakasabit sa dingding.

JUNE 14, 2004

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Oh my God…"

Napaatras siya nang bahagya.

"June 2004? Thirteen years old pa lang ako? Freshman pa lang ako sa high school?!"

Hindi pa man niya lubusang napoproseso ang lahat, biglang bumukas ang pinto ng kuwarto.

"Joie! Gising na, anak! Ang lamig ng umaga. Baka mahuli ka sa first week mo sa school!"

Pumasok ang kanyang ina habang may hawak na sandok.

"Naka-ready na ang breakfast mo. Fried rice, tuyo at pritong itlog. Bumaba ka na!"

Natigilan si Joie.

Parang biglang tumigil ang mundo niya.

Ang boses na iyon…

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nakatayo sa pintuan ang kanyang ina.

Bata pa ang mukha nito. Wala pang kalahating uban ang buhok. Suot nito ang paborito nitong apron at hawak ang sandok na para bang ordinaryong umaga lang iyon.

"Mama…?"

Halos pabulong na lumabas ang salita sa kanyang bibig.

Nanginig ang kanyang boses.

At bago pa niya mapigilan, nangilid na ang mga luha sa kanyang mga mata.

Lumapit ang kanyang ina at hinawakan siya sa balikat.

Mainit.

Totoo.

Hindi panaginip.

Biglang bumuhos ang mga luha ni Joie.

At lalo siyang napatigil nang marinig niya mula sa labas ang pamilyar na ugong ng makina.

Ang lumang elf truck ni Daddy Anthony.

Kasabay nito ang malakas at masiglang boses ng kanyang ama na nakikipagkuwentuhan at tumatawa kasama ang mga kapitbahay habang naghahanda para sa biyahe.

Napahawak si Joie sa kanyang dibdib.

Ito ang boses ni Daddy noong malakas pa siya.

Noong hindi pa siya na-stroke.

Noong buhay pa siya.

At nandoon muli ang lumang elf truck na dati niyang minamaneho.

Mabilis siyang tumakbo pababa ng hagdan.

Hindi na niya pinansin ang malamig na semento sa kanyang mga paa.

Pagdating niya sa ibaba, nakita niya ang kanyang ama sa may pintuan.

Suot nito ang simpleng jacket na pamilyar na pamilyar sa kanya. Bahagyang pilay ang lakad nito, pero malakas pa rin ang katawan at wala itong hawak na saklay.

Hindi na nag-isip si Joie.

Dumiretso siya sa ama at mahigpit na niyakap ito sa baywang.

Parang ayaw na niya itong bitawan.

"O, Joie… anak, what's wrong?" nagtatakang tanong ni Daddy Anthony habang marahang hinahaplos ang buhok niya. "Bakit ka umiiyak nang ganyan? Para namang ang tagal nating hindi nagkita."

Hindi makasagot si Joie.

Mas lalo lamang niyang idiniin ang mukha sa dibdib ng kanyang ama.

"Panaginip lang 'yan, anak. Come on, kumain ka muna. Maghahanda pa ako para sa biyahe."

Pero hindi pa rin siya kumibo.

Gusto niyang namnamin ang bawat segundo.

Ang amoy ng kanyang ama.

Ang init ng yakap nito.

Ang boses nito.

Ang pakiramdam na muli siyang nasa tahanang buo pa.

Habang nakatitig siya sa mukha ng kanyang ama—sa taong kahit pilay ay patuloy pa ring nagtatrabaho para sa kanilang pamilya—napatingin siya sa paligid.

Nandoon ang kanilang lumang hapag-kainan.

Nandoon ang kanyang ina.

Nandoon ang kanyang mga kapatid.

Kumpleto sila.

At sa sandaling iyon, isang pangako ang tahimik na nabuo sa puso ni Joie.

Binigyan ako ng Diyos ng second chance.

Taong 2004.

This time, hindi ko na hahayaang maulit ang lahat.

Magiging successful akong content creator pagdating ng digital era. Bibilhan ko si Daddy ng sarili naming elf truck para hindi na siya manghiram at para maranasan niyang magmaneho ng sarili niyang sasakyan.

Poprotektahan ko ang pamilya ko.

Magiging maaga akong LPT.

At higit sa lahat…

Hinding-hindi na ako papasok sa isang relasyong walang malinaw na commitment at walang respeto sa akin.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Ngumiti si Joie habang yakap-yakap ang kanyang ama.

May pagkakataon pa siya.

At sa pagkakataong ito, hindi na niya hahayaang masayang ang pangalawang buhay na ipinagkaloob sa kanya.