BOOK 1: Ang Pangalawang Pahina

 

PROLOGUE

Ang Huling Pahina ng Lumang Buhay

Sabi nila, ang buhay daw ay parang isang librong isinusulat araw-araw. Bawat desisyon ay isang salita, bawat taon ay isang kabanata, at bawat pagkakamali ay isang mantsa ng tinta na hindi mo na kailanman mabubura.

Kung totoo man iyon, ang libro ng buhay ni Joie… ay isang trahedyang puno ng pagsisisi.

Taong 2026. Bulacan.

Habang nakatitig sa kisame ng malamig na kuwarto, naririnig ni Joie ang mahimbing na paghihilik ng lalaking katabi niya—ang lalaking siyam na taon na niyang kinakasama.

Nakatira siya sa ilalim ng bubong nito, sa bahay na pag-aari ng lalaki. Walang singsing sa daliri, walang basbas sa altar, at walang kasiguraduhan kung ano ang mangyayari sa kanilang dalawa sa hinaharap.

Siyam na taon na silang magkasama, pero parang hanggang ngayon, wala pa rin siyang tunay na lugar sa buhay ng lalaking iyon.

Maling tao. Maling panahon. At isang relasyong unti-unting nawala ang halaga sa kanyang mga mata.

May trabaho naman siya bilang permanenteng guro sa isang pampublikong paaralan—isang tagumpay na pinaghirapan at nakamit niya noong Hulyo 2024.

Pero bakit parang huli na ang lahat?

Nang lumingon si Joie, bigla niyang naramdaman ang bigat sa dibdib. Wala na ang pamilyang minsan niyang pinag-aalayan ng lahat ng kanyang pangarap.

Watak-watak na sila.

Ang nakatatanda niyang kapatid na si Mike at ang bunsong si Junior ay matagal nang may kanya-kanyang buhay sa Tarlac. Samantala, ang kanilang ina, si Mama Gee, ay mag-isang namumuhay sa Baguio.

At si Daddy Anthony…

Pumatak ang mainit na luha mula sa mga mata ni Joie papunta sa kanyang unan nang maalala ang mukha ng kanyang ama.

Pumanaw ito noong Enero 2021, sa gitna ng matinding pandemya.

Buong buhay nitong pinagsikapang itaguyod ang kanilang pamilya. Nagmaneho siya ng elf truck na hiram at inuupahan lamang. Araw-araw siyang bumabangon para magtrabaho, kahit hindi kanya ang sasakyang minamaneho niya.

Hanggang sa huling sandali ng kanyang buhay, hindi man lang niya naranasang magkaroon ng sariling sasakyan.

Naging guro si Joie.

Naabot niya ang isa sa mga pangarap niya.

Pero wala na ang taong pinakamalaking dahilan kung bakit siya nagsikap.

At mas masakit pa, nakatali pa rin siya sa isang lalaking hindi man lang siya kayang ipagmalaki.

Ano nga ba ang halaga ng tagumpay kung wala ka nang kasamang magdiwang?

Ano ang halaga ng bukas kung ang nakaraan mo ay puno ng sakit at pagsisisi?

Iyon ang gabing hindi na niya kayang tiisin ang lahat.

Dala ng matinding pagod at pusong tuluyang nadurog, naglakad si Joie hanggang sa makarating siya sa tapat ng St. Joseph the Worker Parish Church sa San Jose del Monte.

Sa harap ng tahimik na altar, dahan-dahan siyang lumuhod.

Isiniksik niya ang mukha sa kanyang mga palad at doon niya inilabas ang lahat ng luhang matagal niyang kinimkim.

"Lord… St. Joseph… kung may isa lang po akong hiling bago ako tuluyang sumuko… pakiusap, i-rewind Niyo po ang buhay ko."

Huminga siya nang malalim habang patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha.

"Ibalik Niyo lang po ako sa nakaraan… kahit noong 2004 lang. Pangako, aayusin ko ang lahat."

Pumikit siya nang mahigpit.

Hinayaan niyang yakapin siya ng dilim at malamig na hangin habang tahimik na nananalangin.

Umaasa siyang kapag muli niyang iminulat ang kanyang mga mata, matatapos na ang bangungot na ilang taon niyang kinapitan.

Hindi niya alam na sa sandaling iyon…

narinig ng langit ang kanyang huling panalangin.

Sapagkat ang huling pahina ng kanyang lumang buhay…

ay siya palang simula ng kanyang pangalawang pagkakataon.