CHAPTER 4: Ang Munting Raketera ng Gibraltar

 

CHAPTER 4

Ang Munting Raketera ng Gibraltar

"Kung baon lang ang aasahan ko, baka college na ako bago ko mabili ang camera at computer. Kailangan kong gamitin ang utak at talent ko para kumita nang kaunti."

Pagsapit ng mga huling linggo ng Nobyembre 2004, naisipan ni Joie na bilangin ang laman ng kanyang lumang lata ng biskuwit.

Halos limang buwan na siyang nag-iipon mula nang bumalik siya sa taong 2004.

Isa-isa niyang inilatag sa ibabaw ng kama ang mga barya at perang papel na naipon niya.

Sa mga araw na maganda ang panahon at nakakalakad sila ni Mae pauwi mula City High, nakakapagtabi siya ng ₱18.00.

Kapag maulan naman at kailangan niyang sumakay ng jeep pauwi, ₱11.00 lang ang naitatabi niya.

At kapag Sabado, Linggo, o walang pasok dahil sa bagyo, wala rin siyang naiipon.

Matagal niyang binilang ang pera.

Hanggang sa tuluyan siyang napangiti.

₱1,450.00.

"Not bad..." bulong niya.

Pero ilang segundo lang ang lumipas, napabuntong-hininga rin siya.

Hindi pa rin sapat.

Noong 2004–2005, alam niyang hindi mura ang isang maayos na digital camera. Kailangan niya rin ng desktop computer para sa magiging plano niya sa online content.

Kung aasa lang siya sa araw-araw niyang baon, matatagalan bago niya maabot ang target niya.

At ayaw niyang umabot ng ilang taon bago siya makapagsimula.

"Kailangan kong mag-isip ng ibang paraan."

Napatingin siya sa sarili niyang mga kamay.

"May utak ako ng isang 34-year-old na teacher... at may boses naman akong puwedeng gamitin."

Napangiti siya.

"Why not use what I have?"

Doon nagsimula ang plano niya.

Ang Unang Raket

Hindi naman agad naging malaking negosyo ang unang sideline ni Joie.

Simple lang.

May dalawang batang kapitbahay na minsang lumapit sa kanya para magpatulong sa homework.

"Ate Joie, puwede mo ba kaming turuan dito?"

Tinulungan sila ni Joie.

Ipinaliwanag niya ang Math problem nang simple at madaling maintindihan.

Kinabukasan, may isa na namang batang dumating.

"Ate Joie, sabi ni Carlo, magaling ka raw magturo. Puwede rin ba akong magpatulong?"

Napatingin si Joie sa kanya.

Ah.

May potential dito.

Hindi nagtagal, kumalat sa ilang kapitbahay ang balita.

Tuwing hapon, pagkauwi nila ni Mae mula school—basta maganda ang panahon—may ilang batang dumadaan sa bahay para magpatulong sa Math, Science, o English.

Hindi niya sila basta binibigyan ng sagot.

Tinuturuan niya sila.

At pagkatapos, bilang simpleng pasasalamat, minsan ay inaabutan siya ng kanilang mga magulang ng ₱5 o ₱10.

Para kay Joie, malaking bagay na rin iyon.

Si Mae naman ay madalas nakaupo sa tabi habang pinapanood siya.

Minsan, siya pa ang unang nang-aasar.

"BFF, teacher mode ka na naman!"

Napatawa si Joie.

"Excuse me, professional teacher ako."

"Thirteen ka pa lang!"

"Details."

Sabay silang nagtawanan.

Masaya si Joie.

Hindi lang dahil may nadadagdag sa ipon niya.

Masaya siya dahil kasama niya si Mae.

Sa lumang timeline, nawala ang friendship nila habang lumalaki sila.

Ngayon, halos araw-araw silang magkasama.

At gusto niyang manatiling ganoon.

---

Paskong Pangaroling

Pero dumating ang mas masayang raket noong Disyembre 2004.

Malamig ang simoy ng hangin sa Gibraltar.

Pasko na.

Isang hapon, habang nagkukuwentuhan sina Joie at Mae, may naisip si Mae.

"BFF!"

"Ano?"

"Mag-caroling tayo!"

Napatingin si Joie sa kanya.

"Tayo lang?"

"Hindi. Isasama natin si Jenny."

Si Jenny ang nakababatang kapatid ni Mae.

Napangiti si Joie.

"Okay. Let's do it."

Gumawa sila ng simpleng improvised tambourine gamit ang mga tansan.

Si Mae ang naging taga-hawak nito.

Si Jenny naman ang kasama nilang kumanta.

At nang magsimula silang mag-caroling sa mga bahay-bahay sa paligid ng Gibraltar, mabilis nilang napansin na maganda pala ang boses ni Jenny.

Kapag sumabay ang malinaw nitong boses kay Joie, nagiging mas masaya ang kanilang pagkanta.

Si Mae naman ang masayang nagpapatunog ng kanilang tansan tambourine.

"Sa maybahay ang aming bati..."

"Merry Christmas!"

Minsan, hindi na nila alam kung sino ang mas natutuwa—sila ba o ang mga kapitbahay na nanonood sa kanila.

Dahil kilala sila ng karamihan sa lugar, maraming kapitbahay ang mas generous kaysa sa inaasahan nila.

May nag-aabot ng ₱5.

May ₱10.

At may ilang nagbigay pa ng ₱20 o ₱50.

Pagkatapos ng kanilang pangangaroling, nagtipon silang tatlo at binilang ang kanilang nakolekta.

"Wow!" napasigaw si Mae.

Napangiti si Jenny.

"Ang dami!"

Napatawa si Joie.

Pagkatapos nilang maghati-hati, maingat niyang inilagay ang kanyang bahagi sa maliit na sobre.

Para iyon sa kanyang camera.

Para sa computer.

Para sa pangarap niyang future.

---

Pagpasok ng bagong taon, lalo pang naging seryoso si Joie sa pag-iipon.

Gabi-gabi, kapag tahimik na ang bahay, inilalabas niya ang kanyang metal na alkansya.

Isa-isa niyang inilalagay ang mga kinita niya mula sa tutoring at ang bahagi niya sa pangangaroling.

Hindi na puro barya ang naririnig niya ngayon.

May mga ₱20 at ₱50 na ring perang papel.

Minsan, napapangiti na lang siya habang tinitingnan ang kanyang ipon.

Mabagal pa rin.

Pero mas mabilis na kaysa dati.

Isang gabi, kinuha niya ang kanyang lumang notebook.

Umupo siya sa gilid ng kama at binuksan ito sa isang bagong pahina.

JANUARY 5, 2005

Bago mag-Pasko, binilang ko ang ipon ko. ₱1,450.00 pa lang. Hindi talaga sapat kung baon ko lang ang aasahan ko.

Kaya nag-isip ako ng ibang paraan.

Nagsimula akong magturo sa ilang batang kapitbahay. Hindi naman ako naniningil ng malaki. Minsan, ₱5 o ₱10 lang ang ibinibigay nila. Pero okay na rin. At least may nadadagdag.

Noong December, nag-caroling kami nina BFF Mae at Jenny. Ang saya! Ang ganda rin ng boses ni Jenny. Parang mas gumanda tuloy ang duet namin.

Si BFF Mae naman ang official tansan tambourine player namin. 😂

Napangiti si Joie habang sinusulat ang huling bahagi.

May mga ₱20 at ₱50 na ngayon sa alkansya ko.

Malayo pa rin ako sa target.

Pero at least, hindi na ako nakatigil.

One step at a time.

Camera.

Computer.

YouTube.

Future.

I'll get there.

Isinara ni Joie ang notebook.

Maingat niya itong ibinalik sa ilalim ng kama, kasama ng kanyang alkansya.

Saglit siyang humiga at tumingin sa kisame.

Hindi pa niya alam kung paano eksaktong mangyayari ang lahat.

Hindi niya alam kung magiging successful ba talaga ang plano niya.

Pero alam niyang may ginagawa siya.

At hindi na siya ang Joie na puro “sana” ang laman ng isip.

Sa bagong buhay na ito, natututo na siyang gumawa ng paraan.

At habang dahan-dahang nadaragdagan ang kanyang ipon, mas lalong lumalakas ang kanyang loob.

May camera siyang bibilhin.

May computer siyang bubuuin.

May pangarap siyang hahabulin.

At sa tabi niya, nandoon ang kanyang BFF na si Mae—kasama sa lakad, kasama sa tawanan, at unti-unting nagiging bahagi ng bagong buhay na sinusulat niya.

Mabagal man ang pag-usad, nagsisimula nang gumalaw ang kanyang pangarap. ❤️