CHAPTER 3: Ang Estratehiyang "Sakto Lang"

 

CHAPTER 3

Ang Estratehiyang "Sakto Lang"

"Sa buhay, hindi kailangang ikaw ang pinakamaliwanag na bituin para magtagumpay. Minsan, mas okay na tahimik ka lang habang unti-unti mong binubuo ang pangarap mo."

Dahil ang isip ni Joie ay galing sa isang 34-year-old na guro, parang madali na lang para sa kanya ang mga lessons sa First Year High School sa Baguio City National High School.

Algebra? Basic.

English? Sisiw.

Araling Panlipunan? Kabisado na niya ang karamihan sa mga petsa at detalye bago pa man buksan ng teacher nila ang textbook.

Noong unang buwan ng klase, tuwing may recitation, madalas ay automatic na nakataas ang kamay ni Joie.

Sanay kasi siyang sumagot.

Pero isang araw, matapos niyang masagot ang isang tanong sa Science tungkol sa isang concept na hindi pa naman nila gaanong napag-aaralan, matagal siyang tinitigan ng teacher nila.

"How did you know that?"

Natigilan si Joie.

Bigla siyang kinabahan.

Oops.

Bawal magpahalata, Joie.

Kapag masyado kang nagpakitang-gilas, mapapansin ka. Baka isipin nilang genius ka, isabak ka sa advanced classes, o kung anu-ano pa ang itanong sa'yo.

Hindi puwede.

Kailangan low-key lang.

Mula noon, binago na ni Joie ang strategy niya.

Kapag may twenty-item quiz, hindi niya sinasadyang sagutin lahat nang tama. Minsan, hinahayaan niyang magkaroon siya ng tatlo o apat na mali.

Kapag may recitation, hindi na siya agad nagtataas ng kamay. Hinahayaan muna niyang makasagot ang iba bago siya sumagot kapag kailangan.

Hindi dahil hindi niya alam ang sagot.

Kundi dahil ayaw niyang maging sobrang pansinin.

Ang goal niya?

Sakto lang.

Gusto niyang maging sapat ang grades niya para mapabilang sa Top 10.

Sapat para mapasaya sina Mama at Daddy.

Sapat para maipakita niyang nagsisikap siya.

Pero ayaw niyang maging Top 1.

Ayaw niyang maging pangalan na lagi nang naririnig ng buong batch.

Mas gusto niyang tahimik lang.

Habang ang lahat ay nakatingin sa ibang direksiyon, unti-unti naman niyang binubuo ang sarili niyang plano.

---

Sa BCNHS, muli ring nagkrus ang landas nila ng dati niyang matalik na kaibigan mula elementary school—si Mae.

First Year High School din ito, kahit magkaiba sila ng section.

At higit sa lahat, taga-Gibraltar din si Mae.

Isang hapon, habang naghihintay si Joie sa may quadrangle, may pamilyar na boses na biglang tumawag sa kanya.

"Joie!"

Napalingon siya.

Nakita niya si Mae na patakbong lumalapit, nakatali ang buhok at nakangiti nang malapad.

Pagkakita pa lang niya sa kaibigan, hindi na napigilan ni Joie ang sarili.

Lumapit siya at mahigpit itong niyakap.

Sobra sa higpit.

Napaatras si Mae nang kaunti.

"Grabe ka naman yumakap, Joie!" natatawang sabi niya. "Para namang ilang taon tayong hindi nagkita!"

Napangiti si Joie habang pinipigilan ang mga luha sa kanyang mga mata.

Hindi alam ni Mae kung gaano kasakit marinig ang mga salitang iyon.

Sa lumang timeline, noong nag-college sila, unti-unti silang nagkahiwalay ng landas hanggang sa tuluyan na silang nawalan ng communication.

Isa si Mae sa mga taong hindi niya namalayan na nawala na pala sa buhay niya habang lumilipas ang mga taon.

Pero ngayon…

Nandito siya.

Bata pa.

Masayahin.

At kaibigan pa rin niya.

Salamat, Lord.

Binigyan Mo rin ng second chance ang friendship namin.

"Kamusta sa section niyo?" tanong ni Mae.

Natawa si Joie at pinunasan ang kaunting luha sa gilid ng kanyang mata.

"Okay naman. Sakto lang," sagot niya.

"Pauwi ka na ba?"

"Oo. Papunta na nga ako sa pila ng jeep sa labas."

Isinasaayos ni Mae ang straps ng kanyang bag nang mapansin niyang hindi gumagalaw si Joie.

"Bakit pala dito ka pa nag-aabang? Hindi ba puwedeng doon na tayo sumakay sa terminal para mas mabilis?"

Napangiti si Joie.

Bahagya niyang itinaas ang kanyang plastic tumbler.

"Hindi ako sasakay ng jeep, Mae. Nagtitipid ako."

"Nagtitipid?"

"Oo. Nagbabaon ako ng tubig at pagkain mula sa bahay. Tapos naglalakad ako pauwi sa Gibraltar para makatipid sa pamasahe."

Nanlaki ang mga mata ni Mae.

"Ha?! Four kilometers 'yon mula City High hanggang Gibraltar, ah!"

Napatawa si Joie.

"I know."

"Seryoso ka? Bakit ka nagtitipid nang ganyan?"

Bahagyang ngumiti si Joie.

Hindi niya puwedeng sabihin ang tunay na dahilan.

"May pinag-iipunan lang ako."

"Ano naman?"

Ngumiti si Joie nang misteryoso.

"Secret."

Napakamot sa ulo si Mae bago natawa.

"Fine. Sige na nga! Taga-Gibraltar din naman ako. Damayan na kita sa lakaran. At least may kakwentuhan ka pauwi."

"Deal."

Mula noon, kahit magkaiba sila ng section at adviser, naging tradisyon na nila ang paglalakad pauwi mula City High hanggang Gibraltar.

Halos apat na kilometro.

Lagpas Teachers Camp.

Lagpas Leonard Wood Road.

Minsan pagod.

Minsan malamig.

Pero palaging may kasamang tawanan, kuwentuhan at mga simpleng tsismis tungkol sa school.

At habang naglalakad sila, napagtanto ni Joie na may isang bagay siyang hindi dapat kalimutan.

Kahit nasa katawan siya ng isang thirteen-year-old at may isip ng isang adult, hindi ibig sabihin na kailangan niyang seryosohin ang bawat segundo ng buhay niya.

May karapatan pa rin siyang tumawa.

Makipagkaibigan.

At maging bata.

Kaya ngayong nabigyan siya ng pagkakataong makasama muli si Mae, aalagaan niya ang friendship na ito.

Hindi na niya hahayaang mawala ulit.

---

Isang hapon, matapos ang kanilang mahabang lakad pauwi, agad na pumasok si Joie sa bahay.

Pagdating niya sa dining area, nadatnan niya sina Mama Gee at Daddy Anthony.

Nakasandig si Daddy Anthony habang umiinom ng mainit na kape matapos ang biyahe gamit ang hiram na Elf truck.

Si Mama Gee naman ay abala sa pag-aayos ng mga gamit sa kusina.

"Mama, Daddy!"

Mabilis na inilabas ni Joie mula sa kanyang bag ang kulay dilaw na report card na ibinigay ng kanilang adviser bago ang uwian.

"Ito na po 'yung report card ko."

Kinuha iyon ni Mama Gee at dahan-dahang binuksan.

Makalipas ang ilang segundo, nanlaki ang mga mata nito.

"O, Tony! Tingnan mo 'yung card ng anak mo!"

Napatingin si Daddy Anthony.

"Ano 'yan?"

"Rank 7 si Joie sa section nila!" masayang sabi ni Mama Gee. "Ang galing naman ng dalaga ko!"

Napangiti si Joie.

Lumapit si Daddy Anthony at inakbayan siya.

Kahit medyo pilay ang lakad nito, ramdam ni Joie ang init ng pagmamahal sa simpleng yakap nito.

"Ayan ang dalaga ko," natatawang sabi ng kanyang ama. "Sakto lang. Hindi nagpapa-huli, pero hindi rin nagpapagod nang sobra."

Napatawa si Joie.

"Sakto lang talaga, Daddy."

Masayang tumawa ang kanyang ama.

At sa simpleng sandaling iyon, naramdaman ni Joie na tama ang naging strategy niya.

Hindi siya Top 1.

Hindi siya pinakamatalino sa klase.

Pero sapat na para maging proud sa kanya ang kanyang mga magulang.

At iyon ang mahalaga.

---

Pag-akyat ni Joie sa kanyang kuwarto matapos ang hapunan, isinara niya ang pinto.

Inilabas niya ang lumang lata ng biskuwit at ang kanyang notebook.

Binuksan niya ang diary at nagsimulang magsulat.

AUGUST 12, 2004

Rank 7 ako ngayong First Grading!

Perfect ito sa plano kong "Sakto Lang." Sapat para mapasaya at ma-proud sina Mama at Daddy, pero hindi sapat para maging sobrang pansinin.

Mas okay nang tahimik lang ako sa school habang nakafocus sa tunay kong goal.

At higit sa lahat… nakita kong muli si Mae.

Matalik ko siyang kaibigan noong elementary, pero nawala siya sa buhay ko sa lumang timeline.

Ngayon, kasama ko na siyang naglalakad pauwi mula City High hanggang Gibraltar.

Mas madaling tiisin ang four-kilometer walk kapag may kasamang kaibigan, tawanan at kuwentuhan.

This time, aalagaan ko na ang friendship namin.

Hindi ko na hahayaang mawala ulit si Mae sa buhay ko.

At habang lumalalim ang friendship namin, patuloy din ang pag-iipon ko para sa magiging puhunan ko sa 2005.

Isinara ni Joie ang notebook at maingat itong ibinalik sa ilalim ng kanyang kama.

Kasunod nito ay ang kanyang maliit na metal na alkansya.

Clink.

Isa na namang araw.

Isa na namang ipon.

At isa na namang maliit na hakbang patungo sa malaking pangarap.

Tahimik na nagpatuloy ang kanyang bagong buhay sa Gibraltar.

At sa bawat araw na lumilipas, unti-unti niyang binubuo ang kinabukasang matagal na niyang pinangarap.